Lupus erythematodes (LE)
Lupus erythematodes (LE) is een auto-immuunziekte waarbij aanvallen van ontstekingen van gewrichten, pezen en andere bindweefsels en organen optreden.
De weefsels en organen die ontstoken raken, verschillen per patiënt. De ernst van de aandoening varieert van licht tot slopend, afhankelijk van het aantal en de verscheidenheid aan antistoffen die voorkomen en van de aangetaste organen.
Ongeveer 90% van de lupuspatiënten zijn jonge vrouwen tussen de 15 en 30 jaar, maar de aandoening kan ook voorkomen bij kinderen, meestal bij meisjes, en bij oudere mannen en vrouwen. De diagnose LE wordt voornamelijk gesteld op basis van de symptomen, vooral als deze bij jonge vrouwen optreden. Wegens de verscheidenheid aan symptomen, kan het aanvankelijk moeilijk zijn om lupus te onderscheiden van vergelijkbare ziekten.
Laboratoriumonderzoek kan bijdragen aan de bevestiging van de diagnose. Bij een bloedonderzoek kunnen antinucleaire antistoffen worden ontdekt, die bij bijna alle mensen met lupus voorkomen. Deze antistoffen komen echter ook voor bij andere ziekten. Vandaar dat er, als er antistoffen worden ontdekt, ook een onderzoek naar antistoffen tegen dubbelstrengs-DNA wordt uitgevoerd. Een hoge bloedspiegel van deze antistoffen is bijna specifiek voor lupus, maar niet alle patiënten met lupus hebben deze antistoffen. Er kan bloedonderzoek worden gedaan om complementwaarden (een groep eiwitten die onderdeel uitmaken van het immuunsysteem) te meten en andere antistoffen op te sporen. Aan de hand daarvan is de activiteit en het verloop van de aandoening te voorspellen.
Het kan overal in het lichaam voorkomen. Verschijnselen van de aandoening ontstaan afhankelijk van de plaats waar de aandoening voorkomt. Vaak zijn de longen, gewrichten en de nieren aangedaan. Ook komen huidafwijkingen dikwijls voor. Typisch is een fel rode, licht verheven, schilferige vlindervormige uitslag op de neus en wangen die zich kan uitbreiden over het hele bovenlichaam. LE is een ernstige ziekte. Aangezien het verloop van lupus onvoorspelbaar is, lopen de prognoses sterk uiteen. De ziekte is vaak chronisch en gaat gepaard met terugvallen. Vaak zijn er ook symptoomvrije perioden die jaren kunnen duren. Na de menopauze komen er nog zelden opflakkeringen voor. De prognose is de laatste twee decennia aanzienlijk beter geworden. Gewoonlijk is de prognose op lange termijn goed, als de aanvankelijke ontsteking onder controle is.
Verschillende geneesmiddelen kunnen de verschijnselen van deze chronische ziekte tegengaan en verergering van de aandoening proberen te voorkomen.
Bron: gezondheidsplein · Uitgebreide informatie: Nationale Vereniging L.E. Patiënten